Thursday, 26 November, 2020

Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας με ένα κλικ! Δωρεάν ταινίες

Η μεγάλη νεανική και παιδική κινηματογραφική γιορτή της χώρας, το πρώτο και μεγαλύτερο κινηματογραφικό φεστιβάλ στην Ελλάδα

για όλη την οικογένεια είναι πανέτοιμο και θα πραγματοποιηθεί διαδικτυακά.

Το Φεστιβάλ Ολυμπίας είναι έτοιμο να υποδεχθεί και φέτος, από τις 28 Νοεμβρίου έως τις 5 Δεκεμβρίου, το πιο «δύσκολο» και απαιτητικό κοινό: τα παιδιά και τους εφήβους. Η πρόκληση είναι μεγάλη, καθώς το φετινό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, θα διεξαχθεί για πρώτη φορά στην ιστορία του διαδικτυακά μέσα από την πλατφόρμα ΕΔΩ με ένα συναρπαστικό πρόγραμμα για κάθε ηλικία (παιδιά, έφηβοι, γονείς ).

Από την οθόνη του 23ου OIFF θα παρελάσουν ταινίες από όλον τον κόσμο, κόντρα στα στερεότυπα που αναπαράγει η τηλεόραση και το Χόλιγουντ: ταινίες που υμνούν την χαρά της ζωής αλλά δεν φοβούνται να αποκαλύψουν στα παιδιά όλες τις πτυχές της αληθινής ζωής… Οικογένεια, φιλία, έρωτας, φύση, μουσική, διαδίκτυο, αλλά και μετανάστευση, φτώχεια, παραβατικότητα, απώλεια, αγώνας για επιβίωση, θρησκευτικός φανατισμός και βέβαια πανδημία… Το μήνυμα όμως του Φεστιβάλ παραμένει αισιόδοξο και είναι ηχηρό: τα παιδιά είναι αγωνιστές, και η ζωή βρίσκει τελικά τρόπο…
Οι ταινίες του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας
Στο φετινό, 23ο Φεστιβάλ διαγωνίζονται 90 ταινίες επαγγελματιών, μεγάλου και μικρού μήκους, μυθοπλασίας, κινουμένων σχεδίων και ντοκιμαντέρ από 47 χώρες. Οι ταινίες αυτές συμμετέχουν στα διαγωνιστικά τμήματα Μεγάλου Μήκους μυθοπλασίας (14), Μικρού Μήκους Μυθοπλασίας (24), Μικρού Μήκους Animation (25) και Ντοκιμαντέρ / Kids & Docs μεγάλου, μεσαίου και μικρού μήκους (27). Το φετινό διαγωνιστικό πρόγραμμα επέλεξε, όπως κάθε χρόνο, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Ολυμπίας Δημήτρης Σπύρου.

Πως βιώνει ένα παιδί την επέλαση των ναζί; Μπορούν τα σόσιαλ μίντια να συμβάλουν στην αποκατάσταση μιας κατάφωρης αδικίας; Πώς είναι να ζεις μικρός και παραμελημένος στην υποτιθέμενη «γη της επαγγελίας»; Τι επιλέγει μια μάνα στο παράλογο δίλημμα «γιος ή σύζυγος» που θέτει το σύγχρονο Ιράν; Ποιος είναι αυτός ο μυστηριώδης φίλος στο ίντερνετ; Γίνεται μάθημα χωρίς ρεύμα και σχολικά βιβλία; Τι κοινό μπορεί να έχει ένας γερμανός έφηβος με έναν προσφυγάκι από τη Συρία; Αυτά είναι μόνο μερικά από τα «καυτά» θέματα με τα οποία καταπιάνονται οι ταινίες μεγάλου μήκους μυθοπλασίας που διαγωνίζονται φέτος στο Φεστιβάλ Ολυμπίας και αναμένεται να συζητηθούν:

Αντιγόνη (Sophie Deraspe)
*Αντιγόνη (Sophie Deraspe). Μια ορφανή έφηβη μετανάστρια, η Αντιγόνη, άριστη μαθήτρια και πρότυπο πολίτη, βοηθά τον αδερφό της να δραπετεύσει από τη φυλακή, όταν αστυνομικοί σκοτώνουν εν ψυχρώ έναν φίλο του και τον συλλαμβάνουν. Καθώς ορθώνει το ανάστημά της απέναντι στην αστυνομία, τη δικαιοσύνη και το σωφρονιστικό σύστημα, κερδίζει την υποστήριξη των συνομηλίκων της, οι οποίοι κινητοποιούνται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σαν ένας σύγχρονος χορός της αρχαίας τραγωδίας. Η ταινία κέρδισε τα βραβεία καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας στα Κρατικά βραβεία του Καναδά.

*Οι μικροί λύκοι (Samuel Kishi Leopo). Δυο μικρά αδερφάκια, ο Max και ο Leo, έχουν μόλις περάσει, μαζί με τη μητέρα τους Lucia, τα σύνορα από το Μεξικό προς τις ΗΠΑ, σε αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Τις άπειρες ώρες που περιμένουν τη μαμά τους να επιστρέψει απ’ τη δουλειά, ονειρεύονται την υπόσχεση της ότι θα πάνε στη Ντίσνεϋλαντ, στη δική τους Γη της Επαγγελίας… Ο σκηνοθέτης Samuel Kishi Leopo «χτίζει» πάνω στις εμπειρίες της δικής του παιδικής ηλικίας και αφηγείται μια ιστορία μετανάστευσης εκρηκτικά επίκαιρη. Βραβείο Generation Kplus στην Μπερλινάλε.

*Γιος-μάνα (Mahnaz Mohammadi). Η Leila είναι μια χήρα μητέρα δύο παιδιών στο Ιράν με επισφαλή εργασία. Ο Kazem της κάνει πρόταση γάμου αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα: Ο άντρας έχει μια κόρη στην ηλικία του 12χρονου γιου της, του Amir, και σύμφωνα με την παράδοση είναι κατακριτέο ένα νεαρό κορίτσι να συγκατοικεί με τον ετεροθαλή αδερφό του. Ο Kazem ζητάει από τη Leila να μην φέρει μαζί της το γιο της, μέχρι να παντρέψει αυτός την κόρη του… Η σκηνοθέτις και ακτιβίστρια Mahnaz Mohammadi αφηγείται την ιστορία πρώτα από την πλευρά της μητέρας, έπειτα από την πλευρά του μικρού.

*Λέγε με κοτσύφι (Pavel Mirzoev). Με μια πρώτη ματιά, ο Kostya είναι ένας συνηθισμένος 14χρονος Ρώσος. Δεν τα πολυκαταφέρνει στο σχολείο, οι γονείς του είναι στα χωρίσματα, ο πατέρας του ετοιμάζεται για μια νέα οικογένεια και ο ίδιος δεν έχει πολλούς φίλους. Ώσπου μια μέρα βρίσκει έναν στο διαδίκτυο… Θα καταφέρει μέσα από την ραπ και την ποίηση να βρει τελικά τον εαυτό του;

*Λουνάνα, ένα γιακ μες στην τάξη (Pawo Choyning Dorji). Πρώτη φορά προβάλλεται στην Ελλάδα ταινία από το Μπουτάν, η οποία μάλιστα εκπροσωπεί το Μπουτάν στα Όσκαρ. Οι αντοχές ενός νεαρού δάσκαλου δοκιμάζονται στο πιο απομονωμένο σχολείο του πλανήτη , στους παγετώνες των υψιπέδων των Ιμαλαΐων. Κι ενώ ετοιμάζεται να παραιτηθεί, οι δυσκολίες της καθημερινότητας των μαθητών του αρχίζουν να τον συγκινούν

*Daniel ‘16 (Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος). Ο διακεκριμένος έλληνας ντοκιμαντερίστας επιστρέφει στη μυθοπλασία με ήρωα έναν Γερμανό έφηβο, τον Daniel, τον οποίο στέλνουν στην Ελλάδα για να εκτίσει την ποινή του σε μια σωφρονιστική κοινότητα ανήλικων. Εκεί, σ’ ένα εγκαταλελειμμένο χωριό στις όχθες του Έβρου, στα σύνορα με την Τουρκία, θα γνωρίσει έναν μικρό πρόσφυγα και θα βιώσει πρωτόγνωρα συναισθήματα…

*When Hitler Stole Pink Rabbit (Caroline Link). Η βραβευμένη με Όσκαρ γερμανίδα σκηνοθέτρια Καρολίνε Λινκ επιστρέφει στο Φεστιβάλ Ολυμπίας που πρώτο την σύστησε στο ελληνικό κοινό, με την εκπληκτική νέα της ταινία: Η 9χρονη Anna, παιδί Εβραϊκής οικογένειας, δεν είναι σίγουρη ποιος ακριβώς είναι αυτός ο Χίτλερ. Αλλά, όταν μια μέρα η οικογένειά της αναγκάζεται να αφήσει την Γερμανία, συνειδητοποιεί ότι ο άνδρας από τις αφίσες ετοιμάζεται να αλλάξει ολόκληρη την Ευρώπη, ξεκινώντας από τον δικό της μικρόκοσμο… Χωρίς ούτε μία σκηνή από τις φρικαλεότητες του πολέμου, η ταινία αποδίδει μέσα από τη ματιά της μικρής τι σημαίνει ξεριζωμός, αλλά και πόσο ευεργετική είναι η αγάπη και ο πολιτισμός…. Πρόκειται για την αληθινή ιστορία της Τζούντιθ Κέρ, διάσημης σήμερα εικονογράφου παιδικών βιβλίων.

Πολλές και ενδιαφέρουσες και οι μικρού μήκους (μυθοπλασίας και animation), μας αφηγούνται ιστορίες παιδιών που δοκιμάζονται διαχρονικά. Κάποια από αυτά είναι ορφανά. Κάποια άλλα έχουν γονείς κατώτερους των περιστάσεων:

*Roqaia (Diana Saqeb Jamal) Έχοντας επιβιώσει από μια βομβιστική επίθεση αυτοκτονίας στο Αφγανιστάν, η 12χρονη Roqaia βρίσκεται στη μέση ενός μιντιακού παροξυσμού: τα αδηφάγα ΜΜΕ την κάνουν πρώτο θέμα, τη στιγμή που προσπαθεί να επουλώσει τα τραύματά της. Στη διάρκεια των γυρισμάτων την διατάζουν να δείχνει τις πληγές της. Ο πατέρας της, αντί να τη βοηθήσει να ξεπεράσει το ψυχικό τραύμα την σπρώχνει να εκτεθεί σε κοινή θέα…

*Ο Λουστράκος (Andrés Gallegos). Τοποθετημένη στη Χιλή του 1989, η ταινία αφηγείται την αληθινή ιστορία του Diego, ενός 11χρονου λουστράκου -του παππού του σκηνοθέτη. Η κάμερα ακολουθεί τον τίμιο λουστράκο που δουλεύει στον δρόμο. Όμως, όταν η αστυνομία θα κατάσχει το κασελάκι του, ο μικρός θα καταλάβει γρήγορα πως η ζωή δεν είναι δίκαιη. Για να επιζήσει θα πρέπει να χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε μέσο.

*Μπαμπάς (Atle Blakseth, Einar Dunsæd) Εντυπωσιακός, ντυμένος με κοστούμι και γραβάτα, ο μπαμπάς εμφανίζεται ένα βράδυ στο παράθυρο, κρατώντας ένα δώρο για τον γιο του. Στο νορβηγικό αυτό animation ο μπαμπάς είναι δυνατός και γενναίος. Ελευθερώνει ζώα από την αιχμαλωσία, κερδίζει σε κούρσες με το σούπερ αμάξι του και βουτά στα βάθη του ωκεανού. Η ταινία αφηγείται την οδυνηρή λαχτάρα ενός παιδιού για τον απόντα πατέρα του…

Η άνευ όρων αγάπη για τα ζώα κάνει μερικές ακόμα ταινίες να ξεχωρίζουν:

Ο αμερικανικός ταύρος (Fatemeh Tousi). Σ’ ένα χωριό στα σύνορα Ιράν-Ιράκ, οι χωρικοί ασχολούνται με την κτηνοτροφία. Ένας έφηβος, ο Saheb, έχει τον μοναδικό αρσενικό αμερικανικό ταύρο του χωριού. Είναι απόλυτα εξαρτημένος οικονομικά από τον ταύρο του, τον οποίο διαθέτει για αναπαραγωγή. Όμως μια μέρα όλα αλλάζουν…

*Όλα τα αγαπημένα μου μικρά ζωάκια (Michael Ekblad, Alexandra Schatz). Στο πανέμορφο αυτό animation (Γερμανία, Σουηδία), μια καλοκαιρινή μέρα τρία παιδάκια ιδρύουν μια επιχείρηση με την επωνυμία ”Κηδείες ΕΠΕ”, για να βοηθήσουν τα φτωχά νεκρά ζώα του κόσμου. «Η Esther έσκαβε, εγώ έγραφα τα ποιήματα και ο μικρός αδελφός της Esther, ο Puttie, έκλαιγε».

Πολύ «δυνατά» και τα φετινά ντοκιμαντέρ της ενότητας Kids & Docs, φανερώνουν μια πικρή αλήθεια: τα παιδιά είναι τα πρώτα και πιο ευάλωτα θύματα των επιλογών που κάνουν οι μεγάλοι:

*Θωρακισμένο νανούρισμα (Yana Ugrekhelidze). Για να ξεφύγουν από τη γενοκτονία, τέσσερα παιδιά εγκαταλείπουν τη γενέτειρά τους, το καθένα με διαφορετικό τρόπο. Με το τελευταίο τρένο, το τελευταίο αεροπλάνο, το τελευταίο καράβι και περπατώντας στα χιονισμένα βουνά. Το ντοκιμαντέρ (γυρισμένο ως animation) είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία που συνέβη το 1993 κατά τη διάρκεια της εθνοκάθαρσης, που υπέστη ο γεωργιανός πληθυσμός της περιοχής του Σουχούμι της Αμπχαζίας… και πολλές άλλες! 

Μοιραστείτε με τους φίλους σας
Μοιράσου με τους φίλους σου

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.